peperonity.net
Welcome, guest. You are not logged in.
Log in or join for free!
 
Stay logged in
Forgot login details?

Login
Stay logged in

For free!
Get started!

Text page


large
se.perimenw.peperonity.net

♥Μάταια περιμένω.

Έρχονται στιγμές που ξεχνώ τη μορφή σου...
κι όμως σε ξέρω καλά...
Σε γνώριζα καιρό πριν... ήμασταν φίλοι-έτσι νομίζαμε τουλάχιστον!

Νόμιζα πως θα σε αναγνώριζα ανάμεσα σε χιλλιάδες κόσμο,
μα όταν κλείνω τα μάτια... όλα χάνονται
ανάμεσα σε λόγια,
σε ελπίδες,
στα όνειρά μου!
Και μόνο το χαμογελώ σου, μένει να σε θυμίζει.

Και ίσως και η φωνή σου!
Ο τόνος που έχει όταν μου μιλάς
κι όταν φωνάζεις το όνομά μου...
Και ίσως να θυμάμαι και το αποτύμωμα των χεριών σου
στο δέρμα μου, όταν μ'αγγίζες...

Κοιτώ τα σύννεφα και ψάχνω κάπου να βρω τα μάτια σου...
Μέσα σε θολές σκιές αναζητώ το κορμί σου.
Πού είσαι?

Γιατί κρύβεσαι από τα όνειρά μου?
Δεν μπορώ να σ' έχω στη ζωή μου,
δε γίνεται, δε πρέπει,
ας μου χαρίζεσαι τουλάχιστον στα όνειρα...

Το όνομά σου φωνάζω κάθε βράδυ,
μ' όλη τη δύναμη,
μ' όλη τη ψυχή.
Μα δεν ακούς...
Δεν έρχεσαι...

Μάταια περιμένω.

"Σ' αγαπώ" ψιθυρίζω κάθε φορά που στέκεσαι δίπλα μου.
"Σε χρειάζομαι" φωνάζει η ψυχή μου κάθε φορά που λες το όνομά μου.
"Σ' έχω ανάγκη αγάπη μου, σ' έχω ανάγκη..."


=============================================
Γιατί αυτό είναι που με πονά περισσότερο…
Δεν έχω κάτι να νιώσω.
Δεν χαίρομαι. Μα ούτε και κλαίω.
Δεν είμαι ευτυχισμένη, μα ναι, νιώθω δυστυχισμένη. Νιώθω μόνη.
Ακόμα και τα όνειρα με έχουν προδώσει τελευταία.

Μέχρι και οι σκέψεις, τα συναισθήματα…, όλα… όλα με έχουν εγκαταλείψει.
Δεν σκέφτομαι… δεν αισθάνομαι… δεν ονειρεύομαι… δε ζω…

Ο χρόνος έχει παγώσει.
Κάπου πολύ μακριά απ’ το σήμερα.
Γυρνάω πίσω να δω πότε σταμάτησε να κυλά τους δείκτες του, μα όλα θολώνουν.
Χάνονται μέσα στα σκούρα σύννεφα της μνήμης.

Λέξεις, εικόνες, αναμνήσεις… γίνονται όλα ένα. Και με μπερδεύουν. Μία φριχτή ζάλη θεριεύει στο μυαλό μου.
Γυρνάω πίσω να δω πότε σταμάτησε να κυλά τους δείκτες του,
μα ακόμα κι εγώ έχω ξεχάσει πότε σταμάτησα να νιώθω…

Κοιτάζω μπροστά…
Μαύροι δρόμοι ανοίγονται μπροστά μου.
Δεν είναι πολλοί, όπως μου ‘χανε πει. Μονάχα δυο…

Κι οι δυο σκοτεινοί…κι οι δυο μαύροι.
Δεν ξέρω πού θα με βγάλουν… ούτε πώς.
Μονάχα ξέρω ότι ο ένας θα με γυρίσει πίσω στο παρελθόν…
Θα με αναγκάσει να ζω για πάντα με τις μνήμες…

Καλές ή όχι…
Ευχάριστες ή όχι…
Αιώνια συντροφιά μου…
Κι ο άλλος θα με βγάλει κάπου στο μέλλον…
Μίλια μακριά από ‘δω…
...


This page:




Help/FAQ | Terms | Imprint
Home People Pictures Videos Sites Blogs Chat
Top
.